Aste pare baten ondoren azkenik jaso ditugu erresonantzia magnetikoaren emaitzak. Hasiera batean esan bezala eskafoide eta erradio hezurren talka baten ondoriozko esginzearen bertsioa indartzen da erresonantziako irudietan. Ez da ezer berezirik somatzen, ez austura ezta tendoietako lesiorik ere, beraz, berri onak dira horiek.

Oraindik ere beste aste beteko atsedena agindu dio sendagileak Iratiri eta ondoren bere minaren arabera entrenamenduei ekiteko "baimena" izango du. Min piska bat oraindik baduela adierazi du Iratik, baina bi astetan nahiko errekuperazio azkarra eta positiboa nabaritu du. Litekeena da minak hilabete inguru irautea, baina printzipioz funtzionalki ez du inongo arazorik emango istripu txiki onek.

Goizaldean eguzkiak ederki berotzen zuela eta bazkal ondorenerako utzi genuen eskalatzeko plana abuztuko azken asteburuan. Santiago eguna izaki Gasteiz aldean blusa eta festa giroa nabari zen eta bulderrera bloke piska bat egitera joan aurretik bueltaska bat eman nuen baratxuriz beteriko kaleetan barrena.

Bulderrean eskuetako azala apur bat urratu ondoren Atxarte aldera habiatu ginen, Aurrekoatxara. Egun ederra egiten zuen, zerua urdin-urdin ageri zen eta mendi eta harkaitzak are ederrago oraindik. Paraje miragarria da Atxartekoa.

Hasteko Deba eta Sendero de los Blazquez eskalatu genituen, haize piska bat zebilen, baina gustora geunden eta giro polita zegoen bertara urbildu ginen kordaden artean. Jarraitzeko 7a batzuetan ibili ginen regletak heldu eta eskua estutzen, 40 metroko bide izugarria egin genuen "Zikiro beltza" (goraino), erditik aurrerako laja eta harkaitza izugarri ederrak iruditu zitzaizkidan. Mugimendu tekniko eta zabalak, laja handi eta regleta txiki baina positiboekin tartekatuz. Necrofilia en familia 7b-ak ezaugarri berebera gordetzen zituen beregan, baina metro gutxiagotan kontzentraturik, indarra egin behar zitzaion. Bukatzeko La plaka de Manu 6c+eko bide berezian sartzera gonbidatu ninduten, ufa! Apretoi ederra eta lebitatzeko sentsazioaz kateatu nuen bidea. Ederki akordatu nintzen Manutaz...jeje...Egia esan, bide honetan bajutxoa izatea nabaritu egiten da eta pikante xamar geratzen da zenbait tartetan.

Festa txiki batez amaiera eman genion barta gauean Munduko Txapelketari Txinan. Xininen eman dugu aste oso bat mundu osoko eskalatzaile fanatiko talde batek, blokezale, abiadura eskalatzaile eta zailtasun eskalatzaile artean. Askok eta askok modalidade guztietan parte hartu dute eta batez ere umore ona eta ondo pasatzeko goga nagusitu da, naiz eta tentsio puntu bat ere somatzen Xinineko giro leorrean.

Nire lana sailkapen egunean amaitu nuen. Erabat jakitun nintzen ez nindoala beste urtetan bezain indartsu, baina, finalerdietara ez zailkatzea kolpe gogorra izan zen niretzako. Egunetik egunera indartsuago sentitzen ari naiz eta Xinineko fanatisko giroaz baliatu naiz motibazioa berritzeko.

Emakumezkoan finalean sorpresa handirik ez baina Kim Jain korearraren lana goraipatzeko modukoa iruditzen zait. Oso eskalada polita osatu zuen, eskalatzaile teknikoa eta indartsua da eta hori erakutsi zuen finaleko bidea kateatuz. Bere ondoren Johana Ernst Austriarrak ere argi erakutsi zuen bere nagusitasuna eta bidea kateatu zuen. Beraz finalerdian Kim-en aurretik geratu zenez, Johanak jantzi zuen txapela aurtengoan.

Gizonezkoetan sorpresa ugari egin ziren. Gazte asko sartu ziren finalera eta faborito asko kanpoan geratu ziren (Mrazek, Verhoeven...). Patxik ikuskizun polita eman zuen eta bidea kateatzea lortu zuen. Adam Ondra Chekiarra txapelketa irabazteko beste faboritoetako bat zen eta  ondo iritsi zen bideko azken pasura, baina ez zuen top-a hartzea lortu. Beraz txapela Patxi Usobiagarentzako izan zen.

 Zorionak irabazleei eta eskalatzaile guztiei noski.